• slajd
  • slajd
  • slajd

Porady

Oferujemy piękne rośliny ogrodowe, krzewy iglaste i liściaste oraz rośliny rabatowe i domowe. Wśród naszej rozbudowanej oferty znajdą Państwo popularne storczyki, jak też inne kwiaty do biura czy domu.
Duży asortyment roślin ogrodowych pozwala na dokładne zaplanowanie oraz urządzenie ogrodu według oczekiwań Klienta. Dopełnieniem oferty iglaków i kwiatów doniczkowych są profesjonalne akcesoria i narzędzia ogrodnicze.
Posiadamy wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu gospodarstw ogrodniczych. Dzięki temu możemy służyć fachową wiedzą na temat doboru, sadzenia i pielęgnacji roślin. Zachęcamy Do zapoznania się z naszymi poradami na temat sadzenia i pielęgnacji roślin.

 

Drzewa i krzewy ozdobne liściaste

Przedwiośnie i wczesna wiosna to dla wielu roślin okres najbardziej niebezpieczny. Jeżeli w ciągu dnia utrzymuje się temperatura powyżej zera, zdejmujemy lub przynajmniej rozchylamy okrycie zabezpieczające rośliny, aby nie zaparzyły się pod szczelną osłoną. Niewielkie nocne przymrozki nie powinny zagrażać pąkom, okrycie może się jednak  przydać, gdy zapowiadane są silne mrozy.

Iglaki
 

  • Wszystkim gatunkom iglastym zagraża o tej porze tzw. susza fizjologiczna. Gdy słońce silnie grzeje, wilgoć paruje z igieł, a zamarznięta ziemia nie pozwala korzeniom uzupełnić jej niedoborów. Warto zatem cieniować krzewy (owinąć je delikatną agrowłókniną lub papierem), aby ograniczyć parowanie, a gdy nie ma mrozu, podlewać rośliny, co przyspiesza rozmarzanie podłoża. Ziemia szczególnie wolno rozmarza tam, gdzie leży gruba warstwa kory lub innej ściółki. Drzewa i krzewy owocowe
     
  • Prześwietlamy jabłonie, grusze i śliwy. Duże drzewa przycinamy radykalnie, pozostawiając jedynie siedem, osiem konarów. Z koron jabłoni i grusz usuwamy przewodniki (każde drzewo wytwarza taki jeden najsilniejszy pęd), dzięki czemu korony lepiej się rozkrzewiają. W drugiej połowie miesiąca przycinamy drzewka posadzone jesienią. To cięcie wpływa na kształt całej korony w przyszłości, dlatego warto się do zabiegu przygotować, sięgając po literaturę fachową. Rany zabezpieczamy maścią ogrodniczą.
     
  • Pod koniec miesiąca, gdy ziemia rozmarznie, możemy sadzić nowe drzewka i krzewy. Trzeba się z tym spieszyć, aby się przyjęły, zanim nadejdą bardzo ciepłe wiosenne dni. Ja sama wolę jesienny termin sadzenia, bo ryzyko, że rośliny się nie przyjmą, jest wówczas mniejsze. Byliny
     
  • Zeszłoroczne zeschnięte liście wyrywamy delikatnie, aby nie uszkodzić wybijających w pobliżu młodych pędów. Gdy tylko młode wierzchołki wyrosną nad powierzchnię gruntu, dokładnie, ale płytko, spulchniamy ziemię wokół roślin.
     
  • Zasilamy nawozem (najlepiej saletrą amonową) rośliny cebulowe, stosując dawkę 30-50 g/m2. Nawóz rozsypujemy w taki sposób, by granulki nie pozostały na liściach. Według mnie bezpieczniej jest podlewać rośliny roztworami nawozów sypkich lub płynnych. Sama stosuję jedną z wielu mieszanek dla zielonych kwiatów doniczkowych, ale rozcieńczam ją o połowę bardziej niż zaleca producent.
     
  • Jeśli chcemy rozmnożyć rośliny kwitnące latem i jesienią, np. liliowce, ostróżki, dzielżany czy rudbekie, właśnie teraz możemy podzielić ich kępy i posadzić w nowym miejscu. Po zabiegu rośliny dobrze podlewamy i przez kilka dni pilnujemy, aby nie miały za sucho.
     
  • Tęskniąc za wiosną, chętnie kupujemy w kwiaciarni kolorowe pierwiosnki lub pędzone w doniczkach kwiaty cebulowe. W cieple rośliny szybko przekwitają, dlatego warto wystawiać doniczki na noc na zewnątrz (pod warunkiem, że temperatura nie spada poniżej zera). Gdy kwiaty stracą urodę, nie trzeba ich wyrzucać, ale można (nie usuwając liści, bo muszą jeszcze przez cztery, pięć tygodni odżywiać cebulę) przetrzymać je w chłodnym miejscu, a gdy tylko ziemia rozmarznie, posadzić w ogrodzie. Pierwiosnki często zakwitają ponownie jesienią, rośliny cebulowe na wiosnę przyszłego roku (muszą przejść okres letniego spoczynku). Kwiaty jednoroczne i dwuletnie
     
  • Wysiewamy nasiona żeniszka, szałwii i aksamitek do pojemników ustawionych w jasnym, niezbyt ciepłym pomieszczeniu (15-18° C). Najlepszym podłożem jest mieszanka przesianego przez sito torfu i piasku w proporcji 1:1. Można też zastosować gotową mieszankę do wysiewów.
     
  • Pikujemy siewki roślin wysianych w styczniu i lutym. Sadzimy je pojedynczo w skrzynkach w rozstawie 3 x 3 cm, w specjalnych paletkach (tzw. wielodoniczkach) lub w małych pojemnikach o średnicy około 5 cm (można wykorzystać np. kubeczki po jogurtach, ale trzeba pamiętać o zrobieniu dziurki w dnie).
     
  • Rabaty przeznaczone pod gatunki jednoroczne, których nie przekopaliśmy jesienią, możemy spulchnić teraz. Najlepiej rozsypać wcześniej na ziemi nawóz (100 g/m2), a potem jak najszybciej zgrabić ziemię, by nie traciła wilgoci. Trawnik
     
  • Gdy ziemia nieco przeschnie, grabimy murawę, aby usunąć tzw. filc (resztki zeschłej trawy). Taka zbita warstwa utrudnia oddychanie korzeniom i opóźnia wzrost roślin. Po zabiegu wałujemy trawnik, aby zlikwidować powstałe zimą nierówności. Możemy też murawę zwapnować, jeśli w ubiegłym sezonie pojawiło się na niej dużo mchu, bo obecność mchu świadczy o zakwaszeniu podłoża

        Oczko wodne

  • Gdy tafla lodu rozmarznie, montujemy w oczku urządzenia filtrujące i fontanny. Dotlenią one wodę i ułatwią rybom powrót do aktywności. Chociaż zwierzęta pojawiają się już na płyciznach, nie należy ich jeszcze karmić.
     
  • Jeżeli na zimę opróżniliśmy zbiornik, możemy go teraz napełnić wodą. Kwiaty balkonowe i tarasowe
     
  • Przygotowane wcześniej sadzonki pelargonii, fuksji i innych gatunków balkonowych powinny już rosnąć w pojedynczych doniczkach. Regularnie je podlewamy i zasilamy nawozem wieloskładnikowym. Na początku miesiąca po raz ostatni obrywamy wierzchołki. Późniejsze wykonanie tego zabiegu mogłoby opóźnić kwitnienie.
     
  • W czasie zabiegów pielęgnacyjnych uważnie oglądamy młode rośliny, aby nie przegapić szkodników. Najczęściej trafiają się mszyce. Zwalczamy je jak najszybciej preparatem Decis lub Polysect. Warzywa
     
  • W marcu można wysiewać: sałatę, rzodkiewkę, zielony groszek, marchew i pietruszkę, oraz sadzić cebulę dymkę. Na glebach lekkich robimy to, gdy tylko ziemia rozmarznie, na cięższych – gdy nieco się nagrzeje. Wschody posianych teraz roślin będą pewniejsze, niż tych posianych w późniejszych tygodniach, bo w ziemi jest jeszcze spory zapas wilgoci. Rośliny zdążą się rozrosnąć, zanim pojawią się pierwsze chwasty i będzie je łatwiej pleć.

Zakładanie i pielęgnacja trawników
Piękny żywo zielony trawnik oprócz funkcji estetycznych ma znaczenie praktyczne, jest miejscem zabaw i relaksu. Dobrze utrzymany, gęsty trawnik poprawia mikroklimat. Spełnia również ważną role architektoniczna, tworząc piękne tło dla rabat kwiatowych oraz zgrupowań bylin 

i krzewów ozdobnych. Trawnik powinien stanowić integralna część ogrodu, być estetyczny, praktyczny i wygodny w pielęgnacji.

Trawy do obsiewania trawników możemy podzielić umownie na dwie grupy w zależności od zakresu temperatury jakie toleruje. Trawy klimatu umiarkowanego dobrze rosną w temperaturze 15-22C natomiast trawy ciepłolubne charakterystyczne dla tropików i subtropików w temperaturze 26-30.
Nie uprawia się ich w klimacie umiarkowanym gdyż zima przebarwiają się na brązowo.
Trawy klimatu umiarkowanego zwykle wysiewa się jako mieszankę kilku gatunków. Do najczęściej spotykanych traw należą mietlica (Agrostis), Kostrzewa (Festuca), wierzchlina (Poa) i życica trwała czyli rajgras angielski. Mietlice są niskie i ze wszystkich traw najlepiej znoszą niskie koszenie. Kostrzewy można kosić nisko, dość dobrze znoszą deptanie, a niektóre gatunki rosną na ubogich glebach. Wierzch liny lepiej tolerują deptanie lecz nie mogą być bardzo nisko koszone. Rajgras angielski jest bardzo odporny na deptanie i toleruje większość gleb, w tym ciężkie gliniaste lecz nie lubi niskiego koszenia.

Podstawą ładnego wyglądu trawnika jest przygotowanie miejsca. Łatwiej i taniej jest właściwie przygotować podłoże niż później naprawiać błędy. Miejsce przeznaczone na trawnik trzeba dokładnie oczyścić, usunąć kamienie i śmieci, wszystkie rośliny i pozostałości po nich. Jeśli rośnie tam trawa, lecz darń jest w złym stanie, nie warto jej odnawiać, trzeba ją usunąć. Musimy zwrócić szczególna uwagę na usuniecie chwastów wieloletnich o podziemnych rozłogach lub głębokich korzeniach palowych, takich jak mniszek pospolity, szczaw, pokrzywa, gdyż odrosną one 
z małego pozostawionego korzenia lub rozłogu trudno je wyciągnąć w całości wiec przed uprawa dobrze jest potraktować je herbicydem systemicznym. większość traw rośnie dobrze przy pH 5,5-7. Natomiast jeśli gleba jest bardzo kwaśna (pH poniżej 5) trzeba ja zwapnować. 
W tablicy poniżej podano przeciętne ilości wapna ( w gramach na m2) potrzebne do zwapnowania różnych typów gleb i doprowadzenie pH do wartości 6,5

Wartość pH w gramach na m2

4,5 – 100 – 285 – 400

5 – 155 – 235 – 330

5,5 – 130 – 190 – 260

6 – 118 – 155 – 215

Aby szybko podnieść pH gleby można dodać wapno podczas przekopywania gleby. Jeśli nie chcemy usunąć rosnących roślin wapno można rozsypać na powierzchni i podlewać. Nie można jednocześnie nawozić obornikiem i wapnować gdyż wapno wchodzi z nim w reakcje i powoduje uwalnianie azotu w formie amoniaku który może uszkadzać rośliny i z którego azot uwalnia się do atmosfery, będąc straconym dla roślin. Jeśli trzeba jednego roku się nawozi obornikiem a drugiego wapnuje.

Oznaczanie pH gleby
Zestaw do oznaczania pH składa się z roztworu, który zmienia barwę po wymieszaniu z glebą. Otrzymana barwę porównuje się z wzorem i ustala pH gleby.

Barwa żółta lub pomarańczowa wskazuje na glebę kwaśną.

Barwa jasnozielona-odczyn gleby jest obojętny.
Kolor ciemnobrązowy wskazuje na glebę zasadową.

Zakładanie trawnika
Najpierw trzeba dobrze przygotować glebę. Przekopuje się ja na głębokość 25-40cm nie wydobywając podglebia na wierzch. następnie kładzie się warstwę materiału bogatego w substancje organiczne (kompost) grubości 15 cm. następnie wyrównuje się grabiami bardzo dokładnie cały teren, sprawdzając stopień wyrównania przy pomocy łaty, poziomicy. Wiosna przygotowana gleba musi, przed siewem trawy odleżeć się i osiąść przez przynajmniej 10 dni. Na kilka dni przed złożeniem darni lub wysianiem nasion wysiewa się nawóz wieloskładnikowy, który powinien zawierać 3 główne składniki: azot (N), fosfor(P) i potas (K). Fosfor jest szczególnie ważny we wczesnych stadiach wzrostu. Trawę sieje się zwykle około połowy kwietnia lub na początku września przy sprzyjającej pogodzie. Można tez siać trawę, latem jeżeli można zapewnić regularne podlewanie. Nasiona można wysiać ręcznie lub szybciej i bardziej równomiernie za pomocą siewnika. Jeśli wysiewa się nasiona ręcznie to trzeba połowę nasion w jednym kierunku a prostopadle resztę do pierwotnego kierunku. Następnie przykrywa się, nasiona ziemia przy pomocy grabi żelaznych. następnie można teren lekko uwałować. Jeśli nie jest spodziewany deszcz podlewa się przy pomocy drobno kroplowego zraszacza, tak aby nie wypłukać świeżo posianych nasion. Nasiona powinny wzejść w ciągu 1-2 tygodni zlezie od gatunku traw, gleby, temperatury powietrza i wilgotności. Kiedy trawa osiągnie wysokość około 5cm trzeba ja przyciąć do wysokości około 2,5cm. regularne koszenie trawnika sprzyja wytworzeniu gęstej i zdrowej murawy. Za każdym razem należy starać się nie kosić więcej niż 1/3 zielonej masy trawy.

Bardzo ważne jest równomierne nawożenie, efekty nierównomiernego nawożenia widoczne będą po tygodniu, a nadmiar nawozu może przypalić trawę.

Oprócz czynności takich jak koszenie, podlewanie, nawożenie konieczne są inne zabiegi pielęgnacyjne, utrzymujące trawnik w dobrym stanie. Są to: napowietrzanie, zwalczanie chwastów, mchu, szkodników i chorób. Napowietrzanie trawnika jest bardzo ważnym elementem prawidłowej pielęgnacji trawnika, pozwalającym korzeniom rozrastać się głęboko, a także rozluźniającym glebę. Raz w roku wczesna jesienią, nakłuwamy trawnik przy pomocy aeratora. Po takim zabiegu rozsypujemy nawóz i dobrze podlewamy trawnik przez dwa dni chyba że spadnie deszcz. Wiele chwastów dwuliściennych może rosnąć w koszonej trawie, lecz ich nadmierna ilość jest szkodliwa dla trawy. Jeśli nie grabi się skoszonej trawy mogą wraz z nią rozprzestrzeniać się, ukorzeniając się z fragmentów pędów, niektóre rodzaje chwastów. Na dużych powierzchniach najprostszym sposobem będzie zastosowanie mieszanki herbicydu i nawozu przy użyciu opryskiwacza wg. instrukcji.
Prawie zawsze nieproszonym gościem jest mech, pojawiający się na trawniku z kilku przyczyn: zwięzła słabo przepuszczalna, uboga gleba, słaby dostęp światła zbyt niskie koszenie i ekstremalne wartości pH, stanowiące problem nawet na dobrze utrzymanych trawnikach. Gdy na trawniku sporadycznie pojawia się mech można go zwalczyć specjalnym herbicydem lub wysypując cienka warstwę piasku albo też wyczesując go z trawnika.
Jeśli mech pojawia się często, trzeba poszukać tego przyczyny: może wystarczy napowietrzanie trawnika, zwiększenie przepuszczalności i żyzności gleby.

Kłopoty z trawnikiem mogą być spowodowane:
susza, psy, koty, plamistość, niedobór składników pokarmowych, pleśń śniegowa, czerwona plamistość trawników, glony i porosty, larwy chrabąszczy, skupiska zarodników grzybów, mrówki, dżdżownice, krety.

Np.: plamistość dolarowa- wczesną jesienią pojawiają się na trawie brunatne plamy na początku o średnicy 2,5-7,5 cm. Stale powiększające się i ciemniejące jest to grzyb Sclerotina homeocarpa rozwijający się najlepiej na ciężkich zwięzłych glebach o wysokim pH.

Trawniki należy napowietrzać, wygrabiać martwe resztki i opryskiwać trawy fungicydami. 
Pleśń śniegowa – miejscami trawa żółknie, zamiera a zainfekowane powierzchnie powiększają się i zlewają ze sobą. Podczas wilgotnej pogody pojawia się biały nalot grzyba zlepiający źdźbła trawy. Najczęściej występuje późną jesienią i zimą, zazwyczaj jest to grzyb fusarium nivale, którego rozwojowi sprzyja złe napowietrzanie, a także przenawożenie azotem. Oprócz napowietrzania i wyczesywania, trawnika należy zastosować oprysk fungicydami. Jeżeli na trawniku rosną chwasty i nie są zbyt liczne można je wyrwać ręcznie lub zastosować hrbicydy.

Herbicydy przeznaczone do stosowania na trawnikach to preparaty systemiczne, selektywne i nieszkodliwe dla traw, lecz nie należy ich stosować przed upływem 6 miesięcy od wysiewu trawy lub założenia trawnika z darni. Na początku sezonu wegetacyjnego zasila się trawnik, a po 2-3 tygodniach kiedy zarówno trawa jak i chwasty intensywnie rosną stosuje się herbicyd. Na dużych powierzchniach należy wykorzystać opryskiwacz natomiast na małych powierzchniach można zastosować konewkę z drobnym sitkiem. Dobrze jest odczekać 2-3 dni po koszeniu przed zastosowaniem herbicydu, aby odrosły powierzchnie blaszek liściowych przez które wchłania się herbicyd. Przez 2-3 dni po zastosowaniu herbicydu nie należy kosić trawnika, aby substancje czynne zdążyły przenieść się z liści do korzeni. Opryski herbicydami można wykonać 2-3 krotnie w 4-6 tygodniowych odstępach.

Mszyce są jednymi z najczęściej występujących szkodników, można wyróżnić około 600 gatunków tych małych żyjątek.

Jak rozpoznać mszyce?
Mszyce są najczęściej koloru zielonego i brązowego, rzadziej o kolorze czerwonym lub czarnym.

Wraz z mszycą na liściach pojawia się lepka warstwa. Mszyce pojawiają się w ogromnych koloniach.
 
Mszyce żerują na różnych częściach roślin(łodygach, liściach, cebulach) uszkodzenia przez nie wywołane prowadzą do zmian chorobowych w wyglądzie rośliny. Mogą występować zmiany koloru i kształtu liści, zahamowanie wzrostu, zwłaszcza u młodych roślin. Liście są zniekształcone, pędy kurczą się, a kwiaty jeśli w ogóle się pojawią są brzydkie i karłowate.

Najważniejsze jest wczesne rozpoznanie problemy i szybka interwencja.

Z mszycą walczymy używając specjalnych środków ochrony roślin np. Pirimoru. Najczęściej już po jednokrotnym pryskaniu udaje nam się pozbyć niepożądanych gości. Używając środków ochrony roślin należy pamiętać, że są to substancje trujące, dlatego przed użyciem należy się dobrze zapoznać z instrukcją użycia.

Mszyce mają tez naturalnego wroga-biedronki. Owady te przeniesione na roślinę pożerają znaczną część kolonii mszyc.

Ogrody wodne mają długą i bogatą historię.

Również w Państwa ogrodzie woda może stać się jego wspaniałą dekoracją.

Korzystając z obecnych na rynku materiałów, pomp, roślin i rybek można tworzyć różnorodne rozwiązania-od prostych oczek po wspaniałe kaskady i fontanny.

Warunki do hodowli rybek w oczku wodnym.
Ryby stanowią wspaniała ozdobę naszych oczek. Należy jednak spełnić kilka podstawowych wymogów aby stworzyć im odpowiednie warunki do życia.

Rozmiar oczka
Rybki można hodować nawet w bardzo małych oczkach. W zbiornikach
o powierzchni około 3-4 m2 i głębokości powyżej 1,20 m można pozostawiać rybki na zimę. Z mniejszych oczek należy je wyławiać na zimę, gdyż płytkie zbiorniki mogą w całości zamarznąć.

Usytuowanie oczka
Powinniśmy wybrać takie miejsce, w którym słońce będzie przez około 4-6 godzin w ciągu dnia. Należy jednak zapewnić rybkom możliwość schronienia się przed słońcem (np. przez posadzenie roślin) gdyż jego nadmierna ilość doprowadza do śnięcia ryb.

Woda
Ryby wymagają czystej i dobrze natlenionej wody. Chlorowana woda
z wodociągu nie służy ani rybkom ani roślinom wodnym. Z tego względu wskazane jest odczekanie co najmniej tygodnia (w tym czasie odparuje rozpuszczony w wodzie chlor) przed wpuszczeniem rybek do napełnionego świeżą wodą oczka. Wodę można również uzdatnić odpowiednimi preparatami.

Rośliny
Rośliny są istotnym elementem hodowli ryb w oczku. Pomagają utrzymać równowagę chemiczną i biologiczną wody, wytwarzają tlen i stanowią dla rybek schronienie. Dlatego zbiornik w którym będą ryby powinien być obsadzony roślinami przybrzeżnymi, pływającymi i szuwarowymi. Rośliny powinny zajmować nie więcej niż 30% powierzchni oczka.

Zanieczyszczenie wody
Odchody ryb sprzyjają rozwojowi glonów, które opadając i gnijąc wprowadzają deficyt tlenu, a w efekcie powodują uduszenie się ryb. Ponadto w procesach gnilnych glonów wydziela się siarkowodór i azotyny, które są szkodliwe. W miarę możliwości glony należy odławiać. Raz na jakiś czas należy również zastosować preparat do walki z glonami. Naturalną metodą zapobiegania rozwojowi glonów jest trzymanie w oczku małży i rozwielitek, które żywią się glonami.

Zarybianie oczka
Po odpowiednim przygotowaniu naszego jeziorka można w końcu przystąpić do zarybiania. Na 1 m2 powierzchni wody nie powinno przypadać więcej niż 25 cm sumy długości ciał dorosłych osobników. Przykładowo do oczka o powierzchni 10 m2 można wpuścić maksymalnie 24 rybki. Po przywiezieni ryb nie wpuszczamy ich od razu do oczka, aby nie doznały szoku termicznego. Najpierw przez około 0,5-1,5 godziny trzymamy rybki w oczku, w pojemniku z wodą, w którym zostały przetransportowane. W ten sposób nowi goście oswajają się stopniowo z warunkami panującymi w naszym oczku.

Żywopłot może stanowić wspaniałą ozdobę naszego ogrodu, pełniąc przy tym funkcję szczelnego ogrodzenia. Taki zielony mur może nas skutecznie osłonić przed hałasem, zanieczyszczeniami, a przede wszystkim przed ciekawskimi spojrzeniami sąsiadów i przechodniów.

Wysokość żywopłotu
Dobierając rośliny na żywopłot należy się zastanowić jaką docelową wysokość ma on osiągnąć. Można wyróżnić następujące grupy:

– żywopłoty bardzo niskie (o wysokości do 50 cm), można do nich zastosować rośliny takie jak: bukszpan, lawenda, karłowe odmiany róż
i pięciorników krzewiastych. Stanowią element ozdobny, akcentują ścieżki, stanowią element trawnika.

– żywopłoty niskie (o wysokości od 50 cm do 1 m), można do nich zastosować rośliny takie jak: berberys, ligustr, irga błyszcząca, żywotniki, cyprysiki, cisy, porzeczka alpejska. Mogą oddzielać ciągi komunikacyjne (jezdnie, chodniki), otaczać place zabaw, granice działki.

– żywopłoty średnie (o wysokości od 1 do 1,5 m), można do nich zastosować rośliny takie jak: żywotniki, cisy, ligustry, karagany, irgi. Znakomicie się nadają do zaznaczenia granic posesji, mogą zasłaniać śmietniki, ściany, garaże itp.
żywopłoty wysokie (o wysokości od 1,5 do 3 m), można do nich zastosować rośliny takie jak: graby, wiązy, buki, lipy, głogi, modrzewie, żywotniki. Osłaniają od wiatru, hałasu, kurzu.

– żywopłoty bardzo wysokie – szpalery (o wysokości ponad 3m), stosuje się gatunki podobne jak w przypadku żywopłotów wysokich.

Sadzenie żywopłotu
Nim zdecydujemy w jaki sposób posadzimy żywopłot należy zdecydować jakiej wielkości rośliny dobierzemy i w jakiej formie ma się rozrastać nasz „zielony mur”. Jeśli żywopłot ma zachować swój naturalny kształt, to będzie wymagał większej przestrzeni, za to pielęgnacja nie będzie bardzo pracochłonna. Żywopłot formowany zajmuje zazwyczaj mniej miejsca, jest gęstszy, ale wymaga systematycznej pielęgnacji. Bardzo istotnym elementem jest zachowanie równych odstępów między sadzonkami. Jeżeli sadzimy rośliny w rzędzie to linię prostą wyznaczamy za pomocą sznura, w innych przypadkach stosujemy do oznaczania patyki lub kamienie. Wyróżnia się 3 podstawowe sposoby sadzenia żywopłotów:

rzędowy – w ten sposób sadzimy krzewy iglaste i duże liściaste.

naprzemianległy (dwurzędowy)-w ten sposób sadzimy niskie żywopłoty

„w piątkę”- w ten sposób sadzimy bardzo niskie żywopłoty obwódkowe

Kiedy sadzić żywopłoty?
Najlepszą porą do sadzenia drzew i krzewów zrzucających liście jest jesień lub wczesna wiosna (czas kiedy rośliny są w stanie bezlistnym). Drzewa i krzewy iglaste oraz liściaste zimozielone sadzimy od końca sierpnia do późnej jesieni (zawsze z bryłą ziemi) lub w końcu kwietnia i maju. Rośliny uprawiane w pojemnikach można sadzić przez cały rok, z wyjątkiem okresu kiedy gleba zamarza.

Przygotowanie podłoża
Grunt pod żywopłot powinien być solidnie przekopany. Należy również dokładnie usunąć pozostałości chwastów. Rodzaj podłoża dobieramy do rodzaju roślin które chcemy zakupić. Najlepiej spytać się przy zakupie krzewów jakiej gleby wymagają.

Nawożenie
Krzewów nie należy nawozić podczas sadzenia. Pierwszą dawkę nawozu stosujemy po zaobserwowaniu oznak wzrostu rośliny. W pierwszym roku zasilamy żywopłot połową zalecanej dawki. W następnych latach stosujemy już pełne dawki. Nawożenie stosujemy od kwietnia do sierpnia w odstępach 3-4 tygodniowych. Można zastosować również nawóz o przedłużonym działaniu, który stosujemy raz w sezonie. Po nawożeniu rośliny podlewamy.

Cięcie
Żywopłoty liściaste należy formować tuż po posadzeniu. Pierwszy raz przycinamy krzew na 20 cm. Drugie ciecie powinno nastąpić wiosną następnego roku, zostawiamy 20-25 cm ostatniego przyrostu. Podobnie postępujemy przez kilka następnych lat. Potem zostawiamy tylko 2-3 cm ostatniego przyrostu. Rośliny przycinamy po raz pierwszy wczesną wiosną, wyjątkiem są ligustry, bukszpany i suchodrzewy sine które po raz pierwszy przycinamy w maju. Później zwykle strzyżemy żywopłoty co miesiąc. Ostatnie cięcie przeprowadzamy do połowy lipca.

Żywopłotów z krzewów iglastych nie przycinamy przez pierwsze lata. Gdy osiągną odpowiedni wzrost strzyżemy je najwyżej 2-3 razy do roku.

W ogrodzie

Clematis czyli Powojnik
Clematis należy do najładniejszych roślin pnących. Charakteryzuje się dużą ilością przypominających gwiazdki kwiatów.

Więcej: Clematis

   

Hortensja
Większość dzisiejszych odmian hortensji pochodzi od hortensji wielkokwiatowych Hydrangea macrophylla. 
Pod względem odporności na mróz można je porównać do róż rabatowych. 

W czasie ostrej zimy pędy hortensji mogą przemarzać, korzenie pozostają najczęściej nietknięte. Dlatego warto okrywać na zimę całe krzewy agrowłókniną lub przynajmniej okopczykować.

Więcej: Hortensja

   

Jałowce
Rodzaj z około 60 gatunkami zimozielonych, iglastych drzew. 
Są bardzo zróżnicowane, spotyka się formy płożące, krzaczaste lub wysokie drzewa dochodzące do 30 m wysokości. 
Młode liście są zazwyczaj igiełkowate o długości 0,5-1,5 cm. Liście dojrzałe są zazwyczaj łuskowate 
i zachodzące na siebie, przylegające do pędu lub odstające, o długości 2-6 m.

Więcej: Jałowce

   

Lilie wodne
Lilia wodna(Grzybień, Nymphaea) charakteryzuje się pięknymi pachnącymi kwiatami. Jej liście mają atrakcyjny owalny kształt i unoszą się na powierzchni wody.

Więcej: Lilie wodne

   

Magnolie
Magnolie pochodzą z południowo – wschodniej Azji i obu Ameryk. W naszych warunkach klimatycznych mogą rosnąć tylko nieliczne, bardziej wytrzymałe na przemarzanie gatunki. Uprawiane są ze względu na efektowne, wyrastające pojedynczo, pachnące kwiaty.

Więcej: Magnolie

Hydrożel jest substancją magazynującą wodę. Jest to „magazyn wody” dla korzeni rośliny. Regularne podlewanie roślin lub częste opady deszczu przynoszą podobne efekty co jego zastosowanie. Działanie hydrożelu polega na zatrzymaniu wody dostępnej dla systemów korzeniowych, woda jest wiązana w polimerowej strukturze tworząc trwałe krople, uwalniana jednak dzięki podsiąkaniu kapilarnemu. Powoli oddając wodę pozostawia wolne przestrzenie zwiększając przez to pulchność gleby. Zmniejsza potrzebę częstego podlewania zabezpieczając roślinę w czasie suszy lub np. urlopu. Stymuluje rozwój systemu korzeniowego oraz korzeni włośnikowych rośliny, nadaje się do każdego rodzaju gleb ale szczególnie przydatny jest na glebach lekkich, przepuszczalnych. Hydrożel jest bezpieczny dla środowiska, działa przez około 5 lat jest bezpieczny dla środowiska i ulega rozkładowi.

Zastosowanie hydrożelu powoduje ponadto:
– stały kontakt korzeni z wilgocią (co przy nieregularnym podlewaniu nie zawsze udaje się osiągnąć),
– zapobiega przesuszaniu korzeni; ratuje urlopowiczów przed koniecznością korzystania z pomocy sąsiadów (szczególnie dotyczy to roślin rosnących w doniczkach i skrzynkach na balkonach),
– zatrzymuje w systemie korzeniowym więcej składników pokarmowych i nawozów,
– zapobiega erozji gleby szczególnie na skarpach i górkach ogrodowych gdzie „spływająca” z wodą ziemia jest zmorą działkowiczów,
– zmniejsza zużycie wody do podlewania nawet do 80% co daje wymierne efekty przy płaceniu rachunków za wodę!!!

Zasady stosowania:

  • stosować w formie suchej
  • bardzo dokładnie wymieszać z glebą
  • unikać koncentracji preparatu powyżej i poniżej korzeni
  • nie przekraczać dawkowania !!!
  • nie stosować powierzchniowo bo woda nie dotrze do korzeni
  • po zastosowaniu podlać obficie

Co to jest mikoryza?
Mikoryza jest wzajemnie korzystnym współżyciem roślin i specyficznych grzybów symbiotycznych, nawiązujących bezpośredni kontakt z korzeniami rośliny – gospodarza. Obecna dzięki mikoryzie pozakorzeniowa sieć strzępek grzybowych zwiększa zasięg pobierania i transportu azotu, fosforu i mikroelementów z gleby do korzeni, z których grzyb w zamian uzyskuje niezbędne asymilaty roślin (cukry) stanowiące dla niego źródło węgla i energii.

Mikoryza zwiększa odporność roślin na niesprzyjające warunki środowiskowe, np. niewystarczająca dostępność wody i składników pokarmowych w glebie, niewłaściwy odczyn gleby, zanieczyszczenia metalami ciężkimi.

Mikoryza występuje u ponad 90% znanych gatunków roślin, zapewniając im optymalne warunki wzrostu i rozwoju.

Co daje mikoryza? 
– 1000 razy zwiększa powierzchnię chłonną korzeni 
– Zwiększa tolerancję na stresy związane z brakiem wody, temperaturą, niewłaściwym pH gleby 
– Przyspiesza wzrost roślin 
– Chroni przed chorobami korzeni 
– Poprawia kondycję roślin

Instrukcja:
Przed użyciem należy wykonać poniższe czynności: 
1. Należy wstrząsnąć tubą z grzybnią. 
2. Obciąć końcówkę tuby. 
3. Ukośnie obciąć końcówkę aplikatora (aby powiększyć otwór wylotowy). 
4. Nakręcić aplikator na tubę. 
5. Włożyć gotową tubę do urządzenia wyciskającego.

Jak używać: 
1. Przygotowaną tubę wcisnąć w ziemię tak aby cały dokręcany aplikator się w niej zagłębił. 
2. Cofnąć tubę o około 2 cm (dzięki temu zmniejsza się możliwość zablokowania wypływu). 
3. Nacisnąć na dźwignię (spust) odpowiednią ilość razy. Dawkę należy dostosować do wielkości rośliny (nie ma możliwości przedawkowania szczepionki).

Zasady przechowywania i użytkowania: 
-Tubę z grzybnią należy przechowywać w zacienionym miejscu, gdzie temperatura jest w zakresie 0°-18° C. 
– Otwartą tubę należy zużyć w ciągu jednego dnia.

Mieszanka grzybni dla roślin iglastych z chorobą fytoftoroza.
Szczepionka ta zawiera bakterie asocjacyjne korzeniowe FYTOBAK.
Bakterie te wykazują duży antagonizm wobec Phythophthora cinnamomi, która powoduje groźną chorobę roślin – fytoftorozę.

Pomagają one także roślinom wejść w symbiozę z grzybami mikoryzowymi.
Przykłady najpopularniejszych zastosowań: sosna, świerk, tuja, daglezja.
Opakowanie wystarcza na 5 do 12 roślin.
Wystarczy użyć 1 raz w życiu rośliny.

Mieszanka grzybni specjalnie dobrana dla roślin iglastych.
Przykłady najpopularniejszych zastosowań: sosna, świerk, tuja, daglezja.
Opakowanie wystarcza na 5 do 12 roślin.
Wystarczy użyć 1 raz w życiu rośliny.

Mieszanka grzybni specjalnie dobrana dla roślin wrzosowatych.
Przykłady najpopularniejszych zastosowań: rododendron, azalia, wrzos, żurawina, borówka..
Opakowanie wystarcza na 5 do 12 roślin.
Wystarczy użyć 1 raz w życiu rośliny.

Mieszanka grzybni dla roślin wrzosowatych z chorobą fytoftoroza.
Szczepionka ta zawiera bakterie asocjacyjne korzeniowe FYTOBAK.
Bakterie te wykazują duży antagonizm wobec Phythophthora cinnamomi, która powoduje groźną chorobę roślin – fytoftorozę.
Pomagają one także roślinom wejść w symbiozę z grzybami mikoryzowymi. Przykłady najpopularniejszych zastosowań: rododendron, azalia, wrzos, żurawina, borówka.
Opakowanie wystarcza na 5 do 12 roślin.
Wystarczy użyć 1 raz w życiu rośliny.

Rośliny cebulowe kwitnące późną jesienią, takie jak zimowit czy szafran sadzi od sierpnia do września. Rośliny   cebulowe  kwitnące wiosną sadzi się od sierpnia do października.

Suche cebule, czyli takie które kupujemy w stanie spoczynku, należy posadzić jak najszybciej po ich kupieniu. Chociaż większość cebul przechowuje się na sucho, istnieją wyjątki – niektóre gatunki lubiące miejsca zacienione i wilgotne, przechowuje się w lekko wilgotnej korze lub torfie.

Przed posadzeniem roślin cebulowych, należy usunąć chwasty, zwłaszcza te trwałe, jak ostrożeń czy perz. Chwasty niszczymy mechanicznie lub środkami chwastobójczymi (herbicydami). Koniecznym zabiegiem jest też przekopanie, a potem wyrównanie gleby.

Podłoże, do którego posadzimy cebule, powinno mieć odczyn obojętny lub lekko zasadowy, być niezbyt zwięzłe, piaszczysto-gliniaste, zasobne w próchnicę. Jeżeli stwierdzimy, że gleba jest zbyt ciężka i gliniasta – należy dodać torfu, rozdrobnionej kory, węgla brunatnego lub piasku. Z kolei glebę zbyt lekką, piaszczystą, powinniśmy przede wszystkim wzbogacić w próchnicę używając odkwaszonego torfu ogrodniczego lub kompostu. Przed sadzeniem cebul, z ziemią należy wymieszać mineralny nawóz wieloskładnikowy. 

Oczywiście wymagania glebowe poszczególnych gatunków są zróżnicowane. I tak np. tulipany wymagają gleby żyznej, głęboko uprawionej, o odczynie obojętnym. Przed sadzeniem zaleca się zastosować nawozy fosforowe (50-80g/m²).

Z kolei lilie sadzimy do gleby żyznej, próchnicznej, przepuszczalnej i wilgotnej. Większość gatunków wymaga podłoża o kwaśnym odczynie pH 5,5-6,5. Warto zatem, przed przekopaniem rabaty, dodać nieodkwaszonego torfu wysokiego.

Przy wyborze miejsca do uprawy kwiatów cebulowych, warto tez zwrócić uwagę, aby co roku sadzić je w innych miejscach ogrodu. Postępowanie takie znacznie zmniejszy ryzyko porażenia cebul przez choroby lub szkodniki atakujące tę grupę roślin.

Rośliny, które nie zostały sprzedane w stadium spoczynku są często sadzone do doniczek. Jeśli kupimy rośliny w doniczkach, możemy je wysadzać od razu po kupieniu, przez cały sezon, lub też przetrzymać je w doniczce, dopóki część naziemna nie zaschnie, a następnie potraktować jak cebule w stanie suchym